دلمون می خواست بهترین استفاده رو از این ساعت بکنیم چون ساعت سوم درس خسته کننده عربی رو داشتیم که سر کلاسش همگی به تمام معنا کلافه می شدیم

آقای خوش چهره  دبیر درس عربی بود در توصیفش ایشون همین بس که آدم عصبانی ودر عین حال ساده بودند

همین جور تو یه فکر بکر واسه ساعت بیکاری بودم که ییهو یه مطلبی به ذهنم رسید ،یادمه که سال اول که درس عربی رو با این آقا داشتم یه بار به من به خاطر یه سری بازیگوشی هایی  نمره کلاسی نداده بود و باعث شده بود که تجدید بشم اونم واسه اولین بار مجبور بودم مزه شهریوری بودن رو بچشم البته ناگفته نماند که اون موقع هم من جزئ شاگرد های درس خون کلاس بودم

سریع رو به بچه ها کردم و گفتم این ساعت عالی ساعت بعد هم بهتر از عالی،با تعجب گفتن مگه میشه و بعد نقشم رو واسشون تعریف کردم وهمه بجز ۴-۵ نفر از بچه ها قبول کردن و با خوشحالی از مدرسه خارج شدیم و به سوی خیابان رهسپار شدیم،فصل بها بود و ماه اریبهشت و هنگام زاد و ولد ملخ ها  وهجوم اون ها به کوچه و خیابان هر کسی یه پاکت یا چیزی شبیه به اون همراهش بود،خلاصه از قرار معلوم تا ساعتی بعد یکی از بهترین خاطرات مدرسه واسه ما رقم خواهد خورد

با ورود آقای خوش چهره رحیمی بر پا گفت وهمه بلند شدیم و با بر جا نشستیم ،مثل همیشه بود، عصبانی.

اولش با دیدن دبیر خواستم منصرف شم ولی بعدش به پاکت داخل کوله ام که نگاه کردم دیدم کار از کار گذشته و این موجودات رو محض رضای خدا هم که شده باید سری آزاد کرد،اقای خوش چهره بدون مقمه رفت سر درس و پشت به ما شروع کرد روی تخته کلمات عربی و فارسی نوشتن و ماهمه به همدیگه نگاه می کردیم ،من یه نگاه به حسین کریمی کردم و انو خیلی آماده دیدم و بعد شروع کردم پاکت داخل کوله ام رو در آوردن و گره اون رو باز کردن و انداختم پشت شوفاژ جوری که همه ملخ ها ریختن بیرون و همینکه پاکت افتاد زمین یه چیزی حدود ۲۰-۳۰ تا ملخ خشگل از اینا که عینک دودی زدن ریختن وسط کلاس بقیه بچه ها هم که جلوتر از من کار رو پیش برده بودن.،آرش کنارم نشسته بود و هیچ کاری نمی کرد و فقط نگاه می کرد و خیلی مصمم می خندید و من متعجب که اون همه ملخی که گرفته بود رو کجا گذاشته و چکارشون کرده .

کلاس به اوج خودش رسیده بود ،حسین زیر میز ولو شده بود و از خنده روده بر شده بود ،آقای خوش چهره که از ماجرا خبر نداشت با سر و صدای بچه ها و خنده هاشون برگشت و تا چشمش به منظره غیر منتظره کلاس افتاد دوزاریش افتاد که امروز روز اون نیست

سریع از روی سکو پرید پایین و شروع کرد به داد و بیداد کردن که ای من امروز شارژم  و شما نمی تونین منو ضایع کنین و کارتون ساخته است و.... همینجوری که داشت حرف می زد یهو دیدم که یه دسته ملخ از روی میز ما بلند شد به هوا و دوبار اومدن زمین و همینطور هماهنگ می پریدن  خوب که دقت کردم دیدم انگار پاهای اونا به هم بسته شدن ،کار ،کار آرش بود  چون اون بود که دنبال نخ بود بهش که نگاه کردم دیدم از خنده داره می میره ،دیگه کلاس منفجر شده بود و از خنده اشک چشامون در اومده بود آقای خوش چهره که ناله نفرین رو بی فایده دید  از کلاس زد بیرون  و رفت و ما به خیالمون که از کلاس امروز راحت شدیم ذوق مرگ شده بودیم،مجید با اون شکم گندش وسط کلاس داشت می رقصید و محمد رضا هم واسش بندری می زد!

در همین حال و هوا بودیم که یهو سر و کله آقای سجادی ناظم مدرسه پیدا شد و مجید رو وسط کلاس با اون اوضاع دید و انرو از کلاس کشید بیرون ویه نگاهی به همه بچه ها کرد و  بدون هیچ حرفی رفت،حدود بیست دقیقه بعد دوباره سجادی اومد و اسم ۶ نفر از بچه ها رو خوند که من هم بودم.

ما رو برد زیر زمین تو سالن ازمایشگاه و خودش هم از اون وسایل کمک آموزشی خطرناک همراش بود ،من بودم و حسین کریمی و آرش بود و رضا جعفری،سیروس و کریم کاتا ، مجید هم اونجا بود .سجادی بدون هیچ مقدمه ای گفت که ۳ راه بیشتر ندارین:۱- یکی از ملخ ها رو بذارین تو دهنتون و ولش کنین ۲- پدر و مادرتون رو فردا بیارین مدرسه ۳- یکی ۱۰ تا شلنگ جانانه اونم روی دست نوش کنین

نظر ما مشخص بود چون اولی چندش آور بود و دومی هم که غیر ممکن بود  ،سومی مرد ساز بود و خیلی بهتر از بقیه واسه همین مجبوری راه سوم را انتخاب کردیم

زنگ خورده بود و مدرسه تعطیل شده بود  ما هم با دست های سرخ و ورم دار وسائلمون رو جمع کردیم و رفتیم خونه ،تو راه همش به این فک می کردم که چطوری ما لو رفتیم ،... بعدا فهمیدم که مجید از روی تهدید به اخراج مجبور شده بود اسم ما  که باهاش دوست بودیم و بهش کاری نداشتیم رو بگه.

پ.ن:بی شک این معلمان هستند که علم پایه را به ما آموختند و ما رو با الفبای پاک علوم خدادادی آشنا کردن

آنها گوهران این مرز و بوم هستن  ،ضمن احترام به همه زحمت کشان علم و ادب این داستان برگرفته از ذهن نویسنده بوده و هیچگونه عمکرد واقعی نداشته